8 Nisan 2015 Çarşamba

Bazen...


Bazen sevdiğim müzik çaldığında, dünyanın bambaşka yerlerindeki manzara fotoğraflarına bakarken çok uzak hayallere dalıyorum.

Başka yaşamları keşfetmenin heyecanı, yolculukların özgürlüğü ve en çok da masmavi denizlere, yemyeşil ormanlara, karlı dağlara bakarken ki huzur etkiliyor beni.

Şu ara ve bundan sonrasında hayattan almak istediğim şey huzur, kendimi sevmenin, onaylamanın, gurur duymanın, hoşgörünün, herşeyi olduğum gibi kabul etmenin verdiği eşsiz huzur.

Uzak ülkelerde, başka yaşamlarda arayıp, kendimde bulduğum…

Kendim olmanın, kendimi gerçekleştirmenin huzuru, hafifliği, özgürlüğü…

Aslında kısacası insan olmanın dayanılmaz hafifliği bu...

Etrafa insan gibi bakabilmenin...


Hiç yorum yok:

İyki Annem!

Yüz yıl geçse de içim sızlıyor. İlk günkü gibi acım taze... Bundan tam 14 yıl önce bugün annem bize veda etti. Zaman herşeye ilaç deniyor...