Belirsizlik ve Modern Yorgunluk

-

 İnsan artık yorgunluğunu bile yönetmeye çalışıyor. 

Ne hissediyorsa hemen anlamdırmak, nedenini bulmak, kontrol altına almak istiyor. Bir mesaj geç geldiğinde, biri uzaklaştığında, birşey yolunda gitmediğinde zihnimiz hemen çalışmaya başlıyor. Çünkü artık sadece yaşamıyoruz; sürekli analiz ediyoruz. 

Belirsizliğe tahammülümüz giderek azalıyor. 

Oysa hayatın büyük kısmı zaten net olmayan alanlarda geçiyor. Kimse gerçekten ne yaşayacağını bilmiyor. Ama modern insan bunu unutmuş gibi davranıyor. Her şeyi önceden görmek, her ihtimali hesaplamak, hiç bir risk almadan ilerlemek istiyoruz. Aslında şüphe bizi ele geçirdi kabul edelim :) 

Ve belki de bu yüzden bu kadar yoruluyoruz. 

Çünkü hayat bir matematik problemi gibi çözülmüyor. İnsan ilişkileri de öyle. Bazen ne kadar düşünürsen düşün, yine de bir cevaba ulaşamıyorsun. Ve bir noktadan sonra insanın en büyük yorgunluğu yaşadıkları değil, sürekli zihninde kurduğu ihtimaller oluyor. Özellikle iş ortamlarında bu daha çok kendini gösteriyor :) değil mi?

John Keats'in " Negative Capability" dediği şey tam da buydu sanırım: Belirsizliklerin içinde hemen sonuca koşmadan kalabilmek. 

Bugün ise tam tersini yapıyoruz. Bir duygunun içinde durmak yerine onu hemen açıklamaya çalışıyoruz. Bir ilişkiyi yaşamaktan çok çözmeye uğraşıyoruz. Hatta bazen bir şeyin kedisinden çok, onun bize ne hissettirdiğini düşünmekten yoruluyoruz... Burası çarpıcı kabul edelim :) 

,İşin tuhaf yanı şu: 

İnsan hayatındaki en büyük kırılmaları bile düşündüğünden daha iyi taşıyor. 

Biten ilişkiden çıkılıyor. Kaybedilen şeylerin ardından hayat devam ediyor. İnsan "asla kaldırmam" dediği şeylerin içinden geçip yine bir sabah kahvesini içebiliyor. Ama buna rağmen hala kendisini olduğundan daha güçsüz sanıyor. Toparlan bakalım :)

Belki mesele artık herşeyi çözmeye çalışmamakta.

Bazı sorunların hemen cevabı olmayabilir. Bazı insanlar yarım kalabilir. Bazı dönemler sadece içinden geçilmesi gereken dönemlerdir. Ve belki olgunluk biraz da burada başlıyor: Belirsizliği bir tehdit gibi değil, hayatın doğal hali gibi görebildiğimiz yerde.

Çünkü hayat herşey netleşince başlamıyor. Çoğu zaman insan, tam olarak emin olmadığı anlarda büyüyor. 

Sevgiler,

Fethiye...


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

Bakıyorum ve Görüyorum Ama Nafile Çaba

-
Çalışmaya ara verince vakti biraz daha özgür değerlendiriyorum. Daha sakin ve programlı geçiyor günler kendi kontrolümde. En azından sağımdan solumdan ne geçiyor diye gözlem yapıyorum. Açıkçası dikkatimi çeken bazı durumlar var. Bunu eleştirisel olarak yazmayacağım. Bu artık bir yaşam dinamiği haline gelmiş. Bundan kaçamıyorsun. Ve müdahale etmek de aşırı yorucu bir yaklaşım. Yine de sakin kalıp durum tespiti ile ele almaya çabalıyorum. Gelelim gözlemlerime :))  Gözlem bir; insanlar sessizliği sevmiyor. Gerçekten sevmiyorlar. Bir kafeye oturuyorsun, müzik son ses. Metroda kulaklık takmamış biri telefondan dizi izliyor. Doğada yürüyüşe çıkıyorsun, hoparlörden müzik açılmış. Sessizlik, sanki tehlikeli bir şeymiş gibi kaçılıyor. Çünkü sessiz kalınca insan kendisiyle karşılaşıyor. Ve belki de bundan korkuluyor en çok. İkincisi, kolay olanı bile yapmıyoruz. Sitede çöp odası var mesela. Toplasan yirmi adım. Kapıyı açıyorsun, şutu kaldırıp çöpü atıyorsun. Elin mi kirlendi? Mimar düşünm...
Devamı

Zihinsel Sükûnet

-
  “Bir insan sakin bir zihne ne kadar yaklaşırsa, güce de o kadar yaklaşır.”  Marcus Aurelius Bu cümle, yalnızca bir öğüt değil, aynı zamanda binlerce yıllık bir içsel yolculuğun özüdür. Güç deyince ilk akla gelen şey, çoğu zaman dışsal bir kudret: mevki, servet, itibar ya da başkalarının üzerindeki etki… Oysa Marcus Aurelius’un Stoacı yaklaşımında güç, dışarıdan değil içeriden doğar. Zihnini yönetebilen biri, hayatın gürültüsüne kapılmadan, kendi iç ritmini duyabilen biri gerçek anlamda güçlüdür. Ama bu “sakin zihin” nedir? Sessizlik mi? Hiç düşünmemek mi? Elbette hayır. Sakin zihin, zihnin boşluğu değil, bilinçli bir duruluğudur. Zihinde yer eden korkular, geçmişin yankıları, geleceğin endişeleri, başkalarının yargıları… Tüm bunların arasından süzülüp geçebilen, onların gelip geçici olduğunu fark eden bir farkındalık hâlidir. Modern dünyada zihnimiz sürekli olarak uyarılıyor. Bildirimler, gündemler, beklentiler, karşılaştırmalar… Her şey bir acele içinde, her şey biraz da...
Devamı