Ayakkabılarıyla yürümediğiniz sürece kimseyi yargılamayın

-

 Beni en çok düşündüren şey, bazı insanların neden birkaç cümleyle bile insana iyi gelebildiğidir.”

Rainer Maria Rilke, Genç Bir Şaire Mektuplar’ında şöyle der:

“Sizi rahatlatmaya çalışan kişinin… yaşamında pek çok dert ve keder vardır. Başka türlü olsaydı zaten o sözcükleri bulmayı asla beceremezdi.”

Bu cümle bana önemli bir gerçeği hatırlatıyor: İnsan, çoğu zaman en çok yaşadığı yerden konuşur.

Bilgi kitaplardan öğrenilebilir. Fakat anlayış, çoğu zaman hayatın içinden gelir. Aynı olayları yaşamamış olsak bile, yaşadıklarımız bize olaylara farklı açılardan bakmayı öğretir.

Carl Gustav Jung, “Ayakkabılarıyla yürümediğiniz sürece kimseyi yargılamayın.” der. Çünkü bir insanın davranışını anlamak için yalnızca sonucuna değil, onu oraya getiren yolculuğa da bakmak gerekir.

Belki de bu yüzden bazı insanlar konuşurken seslerini yükseltmez. Kendilerini kanıtlamaya çalışmazlar. Sadece birkaç sade cümle kurarlar. O cümleler etkileyicidir; çünkü teoriden değil, deneyimden doğmuştur.

Stoacı filozof Epiktetos ise şöyle söyler:

“Başına gelenler değil, onlara nasıl baktığın önemlidir.”

Belki de insanı olgunlaştıran şey yaşadığı zorluklar değil, o zorluklarla kurduğu ilişkidir. Aynı olay iki farklı insanı bambaşka yerlere götürebilir. Biri öfkeyle, diğeri anlayışla yoluna devam eder.

Sokrates’in “Kendini bil.” sözü de burada anlam kazanıyor. İnsan önce kendi hayatını, kendi eksiklerini ve kendi sınırlarını tanıdığında, başkalarına karşı daha ölçülü olmayı öğreniyor.

Belki bu yüzden bize iyi gelen insanlar kusursuz oldukları için değil; hayatın içinde kendi paylarına düşen mücadeleyi yaşamış, buna rağmen nezaketlerini koruyabilmiş insanlar oldukları için etkileyicidir.

Sonuçta hepimiz birbirimizin yalnızca görünen tarafını tanıyoruz. Görünmeyen kısmı ise çoğu zaman insanın en büyük öğretmenidir.

Belki de insanın en değerli sözü, en çok alkış alan değil; yaşanmışlığın içinden süzülerek gelen sözdür. Çünkü bazı cümlelerin ağırlığını kelimeler değil, onları kuran hayat belirler.

İyi haftalar dilerim. 
Sevgiler,
Fethiye…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

Bakıyorum ve Görüyorum Ama Nafile Çaba

-
Çalışmaya ara verince vakti biraz daha özgür değerlendiriyorum. Daha sakin ve programlı geçiyor günler kendi kontrolümde. En azından sağımdan solumdan ne geçiyor diye gözlem yapıyorum. Açıkçası dikkatimi çeken bazı durumlar var. Bunu eleştirisel olarak yazmayacağım. Bu artık bir yaşam dinamiği haline gelmiş. Bundan kaçamıyorsun. Ve müdahale etmek de aşırı yorucu bir yaklaşım. Yine de sakin kalıp durum tespiti ile ele almaya çabalıyorum. Gelelim gözlemlerime :))  Gözlem bir; insanlar sessizliği sevmiyor. Gerçekten sevmiyorlar. Bir kafeye oturuyorsun, müzik son ses. Metroda kulaklık takmamış biri telefondan dizi izliyor. Doğada yürüyüşe çıkıyorsun, hoparlörden müzik açılmış. Sessizlik, sanki tehlikeli bir şeymiş gibi kaçılıyor. Çünkü sessiz kalınca insan kendisiyle karşılaşıyor. Ve belki de bundan korkuluyor en çok. İkincisi, kolay olanı bile yapmıyoruz. Sitede çöp odası var mesela. Toplasan yirmi adım. Kapıyı açıyorsun, şutu kaldırıp çöpü atıyorsun. Elin mi kirlendi? Mimar düşünm...
Devamı

Zihinsel Sükûnet

-
  “Bir insan sakin bir zihne ne kadar yaklaşırsa, güce de o kadar yaklaşır.”  Marcus Aurelius Bu cümle, yalnızca bir öğüt değil, aynı zamanda binlerce yıllık bir içsel yolculuğun özüdür. Güç deyince ilk akla gelen şey, çoğu zaman dışsal bir kudret: mevki, servet, itibar ya da başkalarının üzerindeki etki… Oysa Marcus Aurelius’un Stoacı yaklaşımında güç, dışarıdan değil içeriden doğar. Zihnini yönetebilen biri, hayatın gürültüsüne kapılmadan, kendi iç ritmini duyabilen biri gerçek anlamda güçlüdür. Ama bu “sakin zihin” nedir? Sessizlik mi? Hiç düşünmemek mi? Elbette hayır. Sakin zihin, zihnin boşluğu değil, bilinçli bir duruluğudur. Zihinde yer eden korkular, geçmişin yankıları, geleceğin endişeleri, başkalarının yargıları… Tüm bunların arasından süzülüp geçebilen, onların gelip geçici olduğunu fark eden bir farkındalık hâlidir. Modern dünyada zihnimiz sürekli olarak uyarılıyor. Bildirimler, gündemler, beklentiler, karşılaştırmalar… Her şey bir acele içinde, her şey biraz da...
Devamı