Ben Demiştim

-

 “Ben demiştim.”

Sanırım günlük hayatta en sık duyduğum ama en az sevdiğim cümlelerden biri bu.

İlk bakışta masum gibi görünür. Hatta bazen gerçekten haklı çıkan kişinin söylediği bir cümledir. Ama yine de bana hep eksik gelir. Çünkü bu söz, yaşananı anlamaktan çok, sonucu sahiplenmeye benziyor.

Hayat geriye doğru izlediğimiz bir film değil ki…

Bir filmi bitirdikten sonra, “Bu karakter en başta bunu yapmamalıydı.” demek kolaydır. Çünkü artık sonunu biliyoruz. Oysa hayatın içinde böyle bir ayrıcalığımız yok. İnsan kararlarını sonunu bilerek değil; o an bildikleriyle, hissettikleriyle ve sahip olduğu imkânlarla verir.

Bu yüzden bir olay gerçekleştiğinde “Ben demiştim.” demek, çoğu zaman yaşananı açıklamaz. Sadece sonucun tahmin edildiğini gösterir.

Üstelik doğru çıkan her tahmin, doğru bir değerlendirme yapıldığı anlamına da gelmez. Bazen insanlar sadece olasılıklardan birini söyler ve o gerçekleşir. Ama asıl önemli olan, neden gerçekleştiğini anlayabilmektir.

Belki de bu yüzden “Ben demiştim.” cümlesi bana yeni bir kapı açmıyor. Ne yaşananı anlamama yardımcı oluyor ne de geleceğe dair bir şey öğretiyor. Sadece geçmişte kimin haklı çıktığını hatırlatıyor.

Oysa daha değerli sorular var.

“Neden böyle oldu?”
“Farklı ne yapılabilirdi?”
“Bu yaşanan bize ne öğretti?”

Belki de hayat, haklı çıkma yarışı değildir. Çünkü haklı olmak bazen hiçbir şeyi değiştirmez. Anlamak ise hem bugünü hem de yarını değiştirebilir.

Sonunda geriye kalan şey, “Ben demiştim.” demiş olmak değil; yaşananlardan biraz daha bilgeleşmiş çıkabilmektir.

Sevgiler,

Fethiye… 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

Bakıyorum ve Görüyorum Ama Nafile Çaba

-
Çalışmaya ara verince vakti biraz daha özgür değerlendiriyorum. Daha sakin ve programlı geçiyor günler kendi kontrolümde. En azından sağımdan solumdan ne geçiyor diye gözlem yapıyorum. Açıkçası dikkatimi çeken bazı durumlar var. Bunu eleştirisel olarak yazmayacağım. Bu artık bir yaşam dinamiği haline gelmiş. Bundan kaçamıyorsun. Ve müdahale etmek de aşırı yorucu bir yaklaşım. Yine de sakin kalıp durum tespiti ile ele almaya çabalıyorum. Gelelim gözlemlerime :))  Gözlem bir; insanlar sessizliği sevmiyor. Gerçekten sevmiyorlar. Bir kafeye oturuyorsun, müzik son ses. Metroda kulaklık takmamış biri telefondan dizi izliyor. Doğada yürüyüşe çıkıyorsun, hoparlörden müzik açılmış. Sessizlik, sanki tehlikeli bir şeymiş gibi kaçılıyor. Çünkü sessiz kalınca insan kendisiyle karşılaşıyor. Ve belki de bundan korkuluyor en çok. İkincisi, kolay olanı bile yapmıyoruz. Sitede çöp odası var mesela. Toplasan yirmi adım. Kapıyı açıyorsun, şutu kaldırıp çöpü atıyorsun. Elin mi kirlendi? Mimar düşünm...
Devamı

Zihinsel Sükûnet

-
  “Bir insan sakin bir zihne ne kadar yaklaşırsa, güce de o kadar yaklaşır.”  Marcus Aurelius Bu cümle, yalnızca bir öğüt değil, aynı zamanda binlerce yıllık bir içsel yolculuğun özüdür. Güç deyince ilk akla gelen şey, çoğu zaman dışsal bir kudret: mevki, servet, itibar ya da başkalarının üzerindeki etki… Oysa Marcus Aurelius’un Stoacı yaklaşımında güç, dışarıdan değil içeriden doğar. Zihnini yönetebilen biri, hayatın gürültüsüne kapılmadan, kendi iç ritmini duyabilen biri gerçek anlamda güçlüdür. Ama bu “sakin zihin” nedir? Sessizlik mi? Hiç düşünmemek mi? Elbette hayır. Sakin zihin, zihnin boşluğu değil, bilinçli bir duruluğudur. Zihinde yer eden korkular, geçmişin yankıları, geleceğin endişeleri, başkalarının yargıları… Tüm bunların arasından süzülüp geçebilen, onların gelip geçici olduğunu fark eden bir farkındalık hâlidir. Modern dünyada zihnimiz sürekli olarak uyarılıyor. Bildirimler, gündemler, beklentiler, karşılaştırmalar… Her şey bir acele içinde, her şey biraz da...
Devamı