Başkasının Kalbi Olmaya Çalışmak
Sağlıklı çalışan bir beden düşünün. Her organın kendi işi var. Kalp kanı pompalıyor, karaciğer başka bir işi yapıyor, böbrek kendi görevini yerine getiriyor. Karaciğer bir sabah uyanıp “Bu kalp de çok yoruldu, biraz da onun işini ben yapayım” demiyor. İyi ki de demiyor. Çünkü kalbi kurtarayım derken kendi işini bırakırsa bu sefer bütün bedenin dengesi bozulur. İnsan ilişkilerinde ise nedense bunu çok seviyoruz. Birinin hayatı biraz karışsın, hemen işe koyuluyoruz. Ne yapması gerektiğini söylüyoruz, çözüm üretiyoruz, sorumluluk alıyoruz. Bazen o kadar ileri gidiyoruz ki karşımızdaki insanın düşünmesine bile gerek kalmıyor. Biz düşünüyoruz. Biz karar veriyoruz. Biz toparlıyoruz. Sonra da “Ben sadece iyiliğini düşünüyorum” diyoruz. Olabilir. Gerçekten iyiliğini düşünüyor da olabiliriz. Ama insanın kendisine arada şu soruyu sorması gerekiyor: Ben yardım mı ediyorum, yoksa bu insanın hayatında kendime bir görev mi yaratıyorum? Çünkü ikisi aynı şey değil. Birine yardım etmek başka, onu kurta...