Sonu Yüzünden Değersizleşen Şeyler

-

" İnsan bazen bir ilişkinin sonunu, bütün ilişkinin kendisi sanıyor. " 

Bu cümleyi seyahatta okuduğum bir kitaptan aldım ve buna dair birşeyler yazamaya karar verdim. 

İnsan bir sınavdan kaldığında aylarca verdiği emeği unutuyor. Bir insan hayatından çıktığında, onunla yaşadığı tüm güzel anıları çöpe atıyor. 

Çünkü zihnimiz bütün hikayeyi değil, en çok can yakan kısmı hatırlıyor. 

Daniel Kahneman buna "doruk son etkisi" demiş. İnsan bir deneyimi değerlendirirken çoğu zaman tamamına değil; en yoğun hissine ve nasıl bittiğine bakıyor.

Belki de bu yüzden bazı insanlar hayatlarının büyük bölümünde sevildikleri halde, yalnızca son yaşanılanlara odaklanıyor. 

Yıllarca emek verdikleri işi, son yaşanan haksızlık yüzünden tamamen değersiz sanıyorlar. 

Bir ilişkinin içinde gerçekten mutlu oldukları anlar yaşasalar bile, kötü biten bir final yüzünden bütün hikayeyi yok sayalabiliyor. 

Oysa gerçek bundan daha karmaşık.

Bir senfoni düşünün. Kırk dakika boyunca sana iyi hissettirmiş olsun. Son birkaç saniyesinde bozuk bir ses çıktığı için o müzik hiç yaşanmamış olmuyor.

Haz aldığın anlar hala yaşandı. Sana dokunan cümleler söylendi. Kendini canlı hissettiğin anlar gerçekti. 

Sadece zihnin, acıyı daha yüksek sesle kaydetti.

Ve insan belleği adil değildir. Çünkü hatırlayan benlik, yaşayan benlikten daha baskındır bazen. Yaşarken hissettiğimiz birçok şeyi, sonradan zihnimizin yaptığı yorumlarla değiştiririz. 

Yaklaşık altı yıldır nefes çalışması yapıyorum ve bunun eğitimini aldım. Burada üzerinde durduğumuz en önemli yaklaşım " düşünceler ve duygular bize ait değil" ve "anlık duygu geçişlerinde sakin kalmak".

Belki de bu yüzden bazı ilişkiler ( bu illaki duygusal olmak zorunda değil ) bittikten sonra olduğundan daha trajik görünür. Bazı insanlar uzaklaştığında , sanki bütün geçmiş de olumsuz algılanır. 

Oysa hayat bize öğretilenlerden/ezberlerden daha başka anlamlar sunuyor. Bir şeyin bitmesi, onun hiç güzel olmadığı anlamına gelmiyor. 

Olgunluk biraz da burada başlıyor sanırım: Bir deneyimi yalnızca son sahnesine bakarak yargılamamayı öğrenmekte. 

Çünkü bazı insanlar hayatımıza kalıcı olmak için değil, bizi dönüştürmek için giriyor. Bazı dönemler sonsuza kadar sürmüyor ama insan yine de dönüşüyor. Bir düşünün bunun üzerine :) 

Bazı yollar hedefe ulaşmasa bile, insanı başka birine dönüştürüyor. 

Ve insan bunu yıllar sonra anlıyor:

Aslında en çok özlediği şey büyük anlar değil. Birlikte içilen kahve. Sıradan ama çok keyif veren sohbet. Kendini kasmadan gülebildiğin o bir kaç dakika. 

Çünkü hayat, zirve anlarından çok sıradan günlerin toplamı. 

Belki de huzur; herşeyin kusursuz bitmesini beklemek değil...

Sonunda yaşanan güzel şeylerin hakkını teslim edebilmekte gizli.

İyi bayramlar :)

Fethiye... 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

Bakıyorum ve Görüyorum Ama Nafile Çaba

-
Çalışmaya ara verince vakti biraz daha özgür değerlendiriyorum. Daha sakin ve programlı geçiyor günler kendi kontrolümde. En azından sağımdan solumdan ne geçiyor diye gözlem yapıyorum. Açıkçası dikkatimi çeken bazı durumlar var. Bunu eleştirisel olarak yazmayacağım. Bu artık bir yaşam dinamiği haline gelmiş. Bundan kaçamıyorsun. Ve müdahale etmek de aşırı yorucu bir yaklaşım. Yine de sakin kalıp durum tespiti ile ele almaya çabalıyorum. Gelelim gözlemlerime :))  Gözlem bir; insanlar sessizliği sevmiyor. Gerçekten sevmiyorlar. Bir kafeye oturuyorsun, müzik son ses. Metroda kulaklık takmamış biri telefondan dizi izliyor. Doğada yürüyüşe çıkıyorsun, hoparlörden müzik açılmış. Sessizlik, sanki tehlikeli bir şeymiş gibi kaçılıyor. Çünkü sessiz kalınca insan kendisiyle karşılaşıyor. Ve belki de bundan korkuluyor en çok. İkincisi, kolay olanı bile yapmıyoruz. Sitede çöp odası var mesela. Toplasan yirmi adım. Kapıyı açıyorsun, şutu kaldırıp çöpü atıyorsun. Elin mi kirlendi? Mimar düşünm...
Devamı

Zihinsel Sükûnet

-
  “Bir insan sakin bir zihne ne kadar yaklaşırsa, güce de o kadar yaklaşır.”  Marcus Aurelius Bu cümle, yalnızca bir öğüt değil, aynı zamanda binlerce yıllık bir içsel yolculuğun özüdür. Güç deyince ilk akla gelen şey, çoğu zaman dışsal bir kudret: mevki, servet, itibar ya da başkalarının üzerindeki etki… Oysa Marcus Aurelius’un Stoacı yaklaşımında güç, dışarıdan değil içeriden doğar. Zihnini yönetebilen biri, hayatın gürültüsüne kapılmadan, kendi iç ritmini duyabilen biri gerçek anlamda güçlüdür. Ama bu “sakin zihin” nedir? Sessizlik mi? Hiç düşünmemek mi? Elbette hayır. Sakin zihin, zihnin boşluğu değil, bilinçli bir duruluğudur. Zihinde yer eden korkular, geçmişin yankıları, geleceğin endişeleri, başkalarının yargıları… Tüm bunların arasından süzülüp geçebilen, onların gelip geçici olduğunu fark eden bir farkındalık hâlidir. Modern dünyada zihnimiz sürekli olarak uyarılıyor. Bildirimler, gündemler, beklentiler, karşılaştırmalar… Her şey bir acele içinde, her şey biraz da...
Devamı