Olgun İnsan Biraz da Çocuksu Olabilmeli

-

Büyümek çoğu zaman yanlış anlaşılan bir süreç.

Birçok kişi olgunlaşmayı, çocukluğa ait ne varsa geride bırakmak olarak görüyor. Daha ciddi olmak, daha kontrollü olmak, daha az hayal kurmak, daha az şaşırmak...

Oysa hayatın ilerleyen dönemlerinde insanın fark ettiği şey bambaşka oluyor.

Sorun çoğu zaman çocukluğumuzdan ne kadar uzaklaştığımız değil; kendimizden ne kadar uzaklaştığımız oluyor.

Carl Jung kırklı yaşlarına yaklaşırken yaşadığı derin bunalım döneminde dikkatini dış dünyadan iç dünyasına çevirmişti. Aradığı şey yeni bir kimlik değil, uzun zamandır ihmal ettiği taraflarıyla yeniden buluşabilmekti.

Belki de insanın hayatındaki bazı kırılmaların sebebi budur.

Yolunu kaybetmek değil.

Kendinden uzaklaşmak.

Çocukluk denildiğinde akla çoğu zaman saflık gelir. Oysa çocukluğun asıl gücü başka bir yerdedir.

Merak etmek.

Soru sormak.

Hayret edebilmek.

Düşmekten korkmadan denemek.

Hayal kurabilmek.

Yetişkinlik ise bize başka hediyeler verir.

Akıl.

Tecrübe.

Sorumluluk.

Disiplin.

Aslında mesele bunlardan birini seçmek değildir.

Abraham Maslow'un dikkat çektiği nokta da tam olarak budur. İnsan olgunlaştıkça çocukluğunu terk etmek zorunda değildir. Aksine, olgunluk ile çocukluğu aynı kişilikte bir araya getirebildiğinde daha bütün bir insan haline gelir.

Çünkü yalnızca mantıkla yaşayan bir insan zamanla katılaşabilir.

Yalnızca duygularıyla yaşayan bir insan ise savrulabilir.

Hayat ikisinin arasında kurulan dengede derinleşir.

Belki de bu yüzden en etkileyici insanlar, içlerinde hâlâ biraz çocuk taşıyanlardır.

Yeni bir fikre heyecanlanabilenler...

Bir kitabın altını çizerken heyecan duyanlar...

Bir ağaca, bir şarkıya, bir manzaraya uzun uzun bakabilenler...

Kendilerini fazla ciddiye almayanlar...

Bilmediklerini kabul edebilenler...

Sokrates'in dediği gibi:

"Hayret etmek bilgeliğin başlangıcıdır."

Belki de yaş aldıkça kaybetmemiz gereken şey çocukluğumuz değil, kibirlerimizdir.

Çünkü insanı canlı tutan şey yalnızca nefes almak değildir.

Merak etmektir.

Şaşırmaktır.

Öğrenmektir.

Ve bazen hiçbir işe yaramayacak gibi görünen şeylere bile gönülden ilgi duyabilmektir.

Gerçek olgunluk belki de tam burada başlıyor.

İçimizdeki çocuğu susturmakta değil;

Onunla kavga etmeyi bırakmakta.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

Bakıyorum ve Görüyorum Ama Nafile Çaba

-
Çalışmaya ara verince vakti biraz daha özgür değerlendiriyorum. Daha sakin ve programlı geçiyor günler kendi kontrolümde. En azından sağımdan solumdan ne geçiyor diye gözlem yapıyorum. Açıkçası dikkatimi çeken bazı durumlar var. Bunu eleştirisel olarak yazmayacağım. Bu artık bir yaşam dinamiği haline gelmiş. Bundan kaçamıyorsun. Ve müdahale etmek de aşırı yorucu bir yaklaşım. Yine de sakin kalıp durum tespiti ile ele almaya çabalıyorum. Gelelim gözlemlerime :))  Gözlem bir; insanlar sessizliği sevmiyor. Gerçekten sevmiyorlar. Bir kafeye oturuyorsun, müzik son ses. Metroda kulaklık takmamış biri telefondan dizi izliyor. Doğada yürüyüşe çıkıyorsun, hoparlörden müzik açılmış. Sessizlik, sanki tehlikeli bir şeymiş gibi kaçılıyor. Çünkü sessiz kalınca insan kendisiyle karşılaşıyor. Ve belki de bundan korkuluyor en çok. İkincisi, kolay olanı bile yapmıyoruz. Sitede çöp odası var mesela. Toplasan yirmi adım. Kapıyı açıyorsun, şutu kaldırıp çöpü atıyorsun. Elin mi kirlendi? Mimar düşünm...
Devamı

Zihinsel Sükûnet

-
  “Bir insan sakin bir zihne ne kadar yaklaşırsa, güce de o kadar yaklaşır.”  Marcus Aurelius Bu cümle, yalnızca bir öğüt değil, aynı zamanda binlerce yıllık bir içsel yolculuğun özüdür. Güç deyince ilk akla gelen şey, çoğu zaman dışsal bir kudret: mevki, servet, itibar ya da başkalarının üzerindeki etki… Oysa Marcus Aurelius’un Stoacı yaklaşımında güç, dışarıdan değil içeriden doğar. Zihnini yönetebilen biri, hayatın gürültüsüne kapılmadan, kendi iç ritmini duyabilen biri gerçek anlamda güçlüdür. Ama bu “sakin zihin” nedir? Sessizlik mi? Hiç düşünmemek mi? Elbette hayır. Sakin zihin, zihnin boşluğu değil, bilinçli bir duruluğudur. Zihinde yer eden korkular, geçmişin yankıları, geleceğin endişeleri, başkalarının yargıları… Tüm bunların arasından süzülüp geçebilen, onların gelip geçici olduğunu fark eden bir farkındalık hâlidir. Modern dünyada zihnimiz sürekli olarak uyarılıyor. Bildirimler, gündemler, beklentiler, karşılaştırmalar… Her şey bir acele içinde, her şey biraz da...
Devamı