Hoşgörü Meselesi

-

 İnsan yaş aldıkça bazı şeylere daha az kızıyor galiba. Eskiden uzun uzun üzerinde durduğun, nedenini anlamaya çalıştığın şeylere bir süre sonra “Tamam, bu da böyle biri” deyip geçebiliyorsun.


Bu biraz kabullenmek, biraz da herkesi değiştiremeyeceğini anlamakla ilgili.


Zaten herkes bizim gibi düşünmek, bizim gibi davranmak zorunda değil. Aynı olaya baktığımızda aynı şeyi görmememiz bile çok normal. Birinin çok önemsediği bir şeyi diğeri hiç önemsemeyebilir. Birinin asla yapmam dediğini bir başkası hiç düşünmeden yapabilir.
İnsan dediğin biraz da böyle bir şey.


Marcus Aurelius’un buna yakın çok sevdiğim bir yaklaşımı var: İnsanların davranışlarına şaşırmamak gerektiğini söyler. Çünkü insan doğasını biliyorsan, karşına ne çıkabileceğini de az çok biliyorsun.
Belki hoşgörü de biraz buradan geliyor.
Her şeyi kişisel almamaktan.


Ama insanın anlayışlı olması bazen tuhaf bir yere de gidebiliyor. Siz bir şeyi bir kere görmezden geliyorsunuz, karşınızdaki bunu fark etmiyor bile. İkinci kez oluyor, yine üzerinde durmuyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz sizin nezaketiniz, karşı tarafın alışkanlığı olmuş.
Sanırım insanın kendine sorması gereken soru tam burada değişiyor.
“Onu neden böyle yaptı?” yerine,
“Ben buna neden hâlâ izin veriyorum?”
Çünkü bazı insanlar sınırınızı sizin söylediğiniz yerden değil, izin verdiğiniz yerden öğreniyor.


Nietzsche’nin insanın kendi değerlerini belirlemesine bu kadar önem vermesi belki biraz da bundan. Hayatın bir yerinde başkalarının ne yaptığı kadar, bizim neyi kabul ettiğimiz de kim olduğumuzu belirliyor.
Yine de her şeyi büyük hesaplaşmalara çevirmeye gerek yok.


Bazen birini anlamak ama eskisi kadar yakın olmamak mümkün. Affetmek ama unutmamak mümkün. Kızgın olmadan mesafe koymak da.
Hatta bana kalırsa en güzeli bu.
Çünkü sürekli öfkeli olmak da insanı karşısındakine bağlıyor. Oysa bazen gerçekten bittiğinde ne kavga etmek istiyorsun ne de kendini anlatmak.
Sadece biliyorsun.
Nereye kadar geleceğini, nerede duracağını, kimi ne kadar hayatına alacağını…


Belki hoşgörü de tam burada anlam kazanıyor.
“Ben insanım, senin de insan olduğuna inanıyorum.”


Ama insan olmak yalnızca karşımızdakinin hatalarını anlayabilmek değil.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

İlişkilerde Dönüşümün İzleri: Gölge Yanın ve Sen

-
Sosyal medyada, arkadaş çevremde ve kendi düşüncelerimde sıkça karşılaştığım bir konu var: insanın gölge yanı. Hayatta bazı ilişkilerin, sıradan karşılaşmalardan ibaret olmadığını öğrendim. Bazı insanlar hayatımıza bir eşik gibi dahil oluyor. Onlarla kurduğumuz bağ, bizi yalnızca bir başkasıyla değil, çoğu zaman kendimizle de yüzleşmeye davet ediyor. Değil mi? Başlangıçta güvenli ve sıcak görünen yakınlık, zamanla görünmez bir sınava dönüşebilir. Çünkü bir taraf kendi yaralarını saklamaya çalışırken, diğer taraf farkında olmadan daha fazla sorumluluk üstlenmeye başlar. Kendini Gizleyen İnsanın Psikolojisi İnsanın en büyük içsel çelişkilerinden biri, yakınlaşma isteği ile yakınlıktan duyduğu korku arasındaki gerilim olabilir. Bazı insanlar sevmek ister, ama sevgiyi göstermekten kaçınır. Uzmanlar buna  “kaçıngan bağlanma” diyor, çoğu zaman kırılma endişesi ile bu yaklaşım sergilenir. Çünkü sevgi, insanın en savunmasız yanını ortaya çıkarır. Bu yüzden bazıları duygularını saklar...
Devamı

kısa ve öz

-
Resim
'Gerçekten hayatta hiçbirşey kendiliğinden var olmuyor ya da ortada bir neden yokken gerçekleşmiyor...' 2011 yılı başladığı ilk günden itibaren zor bir yıl oldu benim için... bu zamanlarda U2 ne güzel çaldın sen fonda... "beautiful day" tüm yıl bana moral olan şarkılardan biri... Bırakıyorum 2012 yılı bildiği gibi gelsin! Olurunda olsun her şey...
Devamı