Vakar

-

 Vakar çoğu zaman yanlış anlaşılan bir kavram bence. Kimileri onu sessizlikle, kimileri mesafeyle, kimileri ise kibirle karıştırıyor. Oysa vakar, ne kendini geri çekmek ne de başkalarından üstün görmek. Vakar, insanın kendi ağırlığını taşıyabilmesi bana göre. 

Aristoteles, “Erdem, aşırılıkla eksiklik arasındaki orta yoldur.” diyor. Vakar da belki tam bu dengeyi anlatmıyor mu?. Ne öfkeye teslim olmak ne de duyguları inkar etmek… Ne gösteriş ne de silikleşmek… Sadece ölçülü kalabilmek.

Hayat bizi çoğu zaman acele tepki vermeye çağırır. Ben bunu yaşadım. “ hadi, hadi, hadi… :) “ Kırıldığımızda karşılık vermek, haksızlığa uğradığımızda sesimizi yükseltmek, anlaşılmadığımızda kendimizi uzun uzun anlatmak isteriz. Oysa her söze cevap vermek zorunda değiliz. Bazen insanın en güçlü tavrı, kendini kaybetmeden yoluna devam edebilmesi değil mi? 

Stoacı filozof Epiktetos da bu konuya bir söz eklemiş : “Sana ne olduğu değil, ona nasıl tepki verdiğin önemlidir.” Vakar da tam burada başlar. Olayları kontrol edemeyebiliriz; fakat onlara verdiğimiz tepki karakterimizi ortaya koyar. 

Montaigne ise şöyle diyor: “En büyük şey, kendine ait olmayı bilmektir.” Kendine ait olabilen insan, değerini başkalarının onayında aramaz. Alkışla büyümez, eleştiriyle de küçülmez. Çünkü iç dünyasında sağlam bir dayanak kurmuştur.

Bugün görünür olmanın, sürekli konuşmanın ve kendini ispat etmenin teşvik edildiği bir çağda yaşıyoruz. Belki de bu yüzden vakar daha kıymetli hale geldi. Her tartışmanın içine girmemek, her haksızlığı kişisel bir savaşa dönüştürmemek ve her eleştiriye cevap yetiştirmemek bir zayıflık değil; çoğu zaman olgunluğun işaretidir.

Nietzsche’nin şu sözü de bunu farklı bir açıdan tamamlıyor : “Sessiz kalanların çoğunun söyleyecek sözü vardır.” Sessizlik her zaman güçsüzlük değildir. Bazen insanın kendine duyduğu güvenin en sade ifadesidir.

Belki de vakar, insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin olgunlaşmış halidir. Ne eksik hissettiği için bağırır ne de güçlü görünmek için gösteri yapar. Kendini olduğundan büyük göstermeye çalışmaz; küçültmeye de razı olmaz. Sadece olduğu gibi durur.

Ve belki de gerçek vakar, insanın sesini yükseltmeden de güçlü olabileceğini fark ettiği anda başlar. Böyle kişiler gördüğümde hayranlığımı gizleyemem zor oluyor. 

İyi hafta sonları 

Sevgiler 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nazik Olmanın Getirdiği Herşeyde Varolan Yine Sen Oluyorsun.

-
Nezaket Nedir? Nezaket, çoğu zaman yalnızca kibar sözler söylemek ya da nazik bir jest yapmakla karıştırılır. Oysa nezaket, özünde karşındakinin varlığını tanımak, ona değer vermek ve yaşam alanını gözetmek bana göre. Basit bir “teşekkür ederim” ya da yol verirken gülümsemek bile bu derin anlayışın bir yansımasıdır. Toplumda Nezaket Anlayışı Ancak toplumda nezaketin yeri zamanla değişti. Bir dönem, “nezaketli olmak” adeta bir erdem ve kültürel normdu. İnsanların hitap biçimleri, davranış tarzları, hatta gündelik yaşam ritüelleri bile nazik bir dille örülürdü. Günümüzde ise çoğu zaman nezaket, yüzeysel bir “etiket” olarak görülüyor; kimi zaman da “zayıflık” ya da “fazla iyi niyetlilik” ile eş tutuluyor. Oysa bu bakış açısı, nezaketin özündeki gücü görememek değil mi? Goethe’nin de dediği gibi:  “Nezaket, zekânın ve kalbin birleştiği noktadır.” Günümüz dünyasında çoğu zaman başarı, güç ve öne çıkma kavramları yüksek sesle gözümüze sokulurken; nezaket çoğu insanın gözünde geri pl...
Devamı

İlişkilerde Dönüşümün İzleri: Gölge Yanın ve Sen

-
Sosyal medyada, arkadaş çevremde ve kendi düşüncelerimde sıkça karşılaştığım bir konu var: insanın gölge yanı. Hayatta bazı ilişkilerin, sıradan karşılaşmalardan ibaret olmadığını öğrendim. Bazı insanlar hayatımıza bir eşik gibi dahil oluyor. Onlarla kurduğumuz bağ, bizi yalnızca bir başkasıyla değil, çoğu zaman kendimizle de yüzleşmeye davet ediyor. Değil mi? Başlangıçta güvenli ve sıcak görünen yakınlık, zamanla görünmez bir sınava dönüşebilir. Çünkü bir taraf kendi yaralarını saklamaya çalışırken, diğer taraf farkında olmadan daha fazla sorumluluk üstlenmeye başlar. Kendini Gizleyen İnsanın Psikolojisi İnsanın en büyük içsel çelişkilerinden biri, yakınlaşma isteği ile yakınlıktan duyduğu korku arasındaki gerilim olabilir. Bazı insanlar sevmek ister, ama sevgiyi göstermekten kaçınır. Uzmanlar buna  “kaçıngan bağlanma” diyor, çoğu zaman kırılma endişesi ile bu yaklaşım sergilenir. Çünkü sevgi, insanın en savunmasız yanını ortaya çıkarır. Bu yüzden bazıları duygularını saklar...
Devamı

kısa ve öz

-
Resim
'Gerçekten hayatta hiçbirşey kendiliğinden var olmuyor ya da ortada bir neden yokken gerçekleşmiyor...' 2011 yılı başladığı ilk günden itibaren zor bir yıl oldu benim için... bu zamanlarda U2 ne güzel çaldın sen fonda... "beautiful day" tüm yıl bana moral olan şarkılardan biri... Bırakıyorum 2012 yılı bildiği gibi gelsin! Olurunda olsun her şey...
Devamı