31 Ocak 2013 Perşembe

Ben annemi özledim!

Bugün günlerden 31 OCak 2013

bundan on yıl önce, bir parça koptu! belki de tüm, yaşam, herşey, dünya koptu! tüm olan parçalara ayrıldı. savruldu, toz duman oldu... Olan ne ise, toparlamak için hiç birşey yapmadım. parça ya da bütün ne ise sorgulamadım. sessiz film gibi izledim herşeyi, anlam vermek ya da anlamdırmak, anlamaya çalışmak, üzülmek, sevinmek, şaşırmak, beklemek, düşünmek... Hiç biri değil. sadece bir kez canım çok yandı. Öyle yandı ki, bunla birlikte tüm hislerim sıfırlandı. Uzun yürüyüşler başladı, bıraksanız belki de Antalya'ya değin yürüyecek güçle gidebilirdim. Uzun ve sessiz yürüyüşler...

Bundan on yıl önce, yine bugünkü gibi deli gibi yağmur yağıyordu ve ben Anneciğimi kaybettim...
herşeye hazırlıklıydık. Bekliyorduk, daha doğrusu neyle karşılaşacağımızı bildiğimizi düşünüyorduk. Ancak olmadı beklediğimiz gibi olmadı... Üzülmek duygusunu bile algılamadım. Canım bir acıdı... Acı içimize çöktü! Kaldı!

Bundan on yıl önce bu acı, süreklidi... Herşeyi beraberinde getirdi...
Ben annemle birlikte belki de aile olmayı da kaybettim. Çünkü birlikte olmak duygusu, bir görev gibi devam ediyordu... herkes çok hassas şekilde, düzenli olarak görüşüyordu... Ancak eksik birşeyler vardı... Bunu konuşmadan sarıldık...

Alışıyorsun diyorlar ya; alışamıyorsun... Alışmak kelimesinin en ağır halidir alışamamak!

Gün geçtikçe anneme daha çok benziyorum... ne güzel bir haldir bu...
Ben annemi çok özledim...


Hiç yorum yok:

İyki Annem!

Yüz yıl geçse de içim sızlıyor. İlk günkü gibi acım taze... Bundan tam 14 yıl önce bugün annem bize veda etti. Zaman herşeye ilaç deniyor...