Kayıtlar

İyki Annem!

Yüz yıl geçse de içim sızlıyor.
İlk günkü gibi acım taze...

Bundan tam 14 yıl önce bugün annem bize veda etti. Zaman herşeye ilaç deniyor ya. Zaman sadece unutmak istediklerine ilaç. Hiç melek yüzlü bir insanı hafızandan silmeyi denediniz mi? Sana sadece tebessümle bakan. Başına birşey gelecek diye ödü kopan birini unutmak mümkün müdür? Her sabah içten bir gülümseme ile sana sarılan biri hayatından kayıp gitse. Ve sen daha çok genç olsan. Ancak o da henüz 53 yaşında hayata veda etmişse. Ve yapacağınız yüzlerce plan varsa. Ki planları her hatırladığında yüreğine bir acı çöküyorsa...
Sonra aklına gelir. Allahım dersin ya kardeşimin yaşında kaybetseydim annemi. O daha çocuktu. Annemin onun üzerinde kucak kokusu vardı. Annem onu hala kucağına alır severdi. Hatırlıyorum annem için hastanedeyiz. Kardeşim ortalıklarda yok. Sonra babam dedi ki bu çocuk fena şekilde dayak yemiş. Yüzü gözü bitmiş durumda. Karşı tarafta birşey yok. Tek parça. Öğrendikki kardeşimin acısı derin, dayak yersem belki…

8 Mart

Resim
KADIN
Kimi der ki kadın
uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
yeşil bir harman yerinde
dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayâlimdir,
boynumda taşıdığım vebâlimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Kimi derki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayâl ne vebâl.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim,hayat arkadaşımdır.
NAZIM HİKMET

Neden 8 Mart diye düşünüp bir araştırma yaptım kendimce :) ;
Öncelikle 8 rakkamının anlamına baktım;
Çift kare ile ifade edildiği gibi, bir işi bitirmek için gereken dayanıklılık anlamına gelir, ikiye bölündüğünde, parçalar birbirine eşittir (4 ve 4). Yeniden ikiye bölündüğünde, parçaları yine eşittir (2,2,2, 2) ve bu da dört misli bir dengeyi gösterir.
Doğum sayısı olarak 8, iş demektir. Bu geniş ticarî ve endüstriyel gelişim çağında çok ilerilere gidebilen kararlı müteahhitlerin sembolüdür. Plânları uygulamaya koyup tamamlayan ve daha sonra da daha büyük şeylere yönelen kişileri s…

Engel mi kanatlanmadan uçmaya?

Ne zaman Cemal Süreya'nin " Hayat kısa kuşlar uçuyor" dizesini okusam yüreğime bir titreme geliyor...

Ne zaman Sezen Aksu'dan "Değer mi hiç" şarkısını dinlesem, yüreğim en derinden titriyor...

Ne zaman İstanbul- Kabataş'dan vapura binip de, Topkapı Sarayı manzarasını görsem yüreğim nefes alıyor...

Hayatı yaşamak yürek istiyor... Hayatı yaşarken eğer duyuların seni hareketlendiriyorsa sorun yok ...

Gerçekten zaman çok hızlı akıyor... Elimizde kalan tek şey an... O an ne hissettiysen o...

Şüphesiz her anın bana yaşattığı duygulara sonsuz şükür ediyorum. Bana kattıklarına, hissettirdiklerine... Düşündürdüklerine...

Mesela Sezen Aksu, "değer mi hiç?" şarkısının son demlerini tekrar tekrar dinliyorum... " Engel mi kanatlanmadan uçmaya" ....

Mesela, vapurdan Topkapı Sarayı'nın o muhteşem görselliğini gördüğüm anda, umudum artıyor... İstanbul halen yaşanılabilir diyorum... Hala birşeyler var burada yaşamak için...

Sonra şükredecek bin…

Herşey Hemen Olsun...

O kadar zaman oldu yazı yazmayalı....

Bu hafta dolup taştı düşüncelerim...

Yazı yazmanın terapi görevi gördüğünü hatırladım, kelimeleri düzene koymanın... Anlatmak istediklerini özenle yazıya dökmenin aslında kendi içinde bir dili ve düzeni olduğunu fark ettim...

Uzun zamandır yazı yazmayışımı da, uzun zamandır okumayışıma, buna neden sosyal medyayı suçladığımı fark ettim... Yüz kırk karaktere düşüncelerimi sığdırmak isteyişimin yarattığı tembelliği fark ettim... Gördüğüm her şeyi okuma telaşında aslında okuma ve anlama algımın kapandığını da fark ettim. Okuduklarım aklımda kalmıyordu... Ezbere okuyordum... Tanıdık gelen cümleler aklımda kalıyor ve aslında okuduğum pek çok şey de edebiyattan bir haberdi...

Bunların getirdiği sonuçların hepsi hızlı tüketim... Hızlıca hareket etmek... bir yerlere geç kalma telaşı... Herşey hemen olsun... Hemen taksi bula bil... İki adımlık yere yürüme taksiye bin... Zaman kaybı olmadan hızlıca yemek ye... Plastik kutulara sıkıştırılmış, bildiğimiz süt…

Bazen...

Bazen sevdiğim müzik çaldığında, dünyanın bambaşka yerlerindeki manzara fotoğraflarına bakarken çok uzak hayallere dalıyorum.

Başka yaşamları keşfetmenin heyecanı, yolculukların özgürlüğü ve en çok da masmavi denizlere, yemyeşil ormanlara, karlı dağlara bakarken ki huzur etkiliyor beni.

Şu ara ve bundan sonrasında hayattan almak istediğim şey huzur, kendimi sevmenin, onaylamanın, gurur duymanın, hoşgörünün, herşeyi olduğum gibi kabul etmenin verdiği eşsiz huzur.

Uzak ülkelerde, başka yaşamlarda arayıp, kendimde bulduğum…

Kendim olmanın, kendimi gerçekleştirmenin huzuru, hafifliği, özgürlüğü…

Aslında kısacası insan olmanın dayanılmaz hafifliği bu...

Etrafa insan gibi bakabilmenin...


Nerde Kaldık?

Son bir haftada yaptığım tek şey belki de kitap okumak... Kitaplar alınmış, kitaplığa konmuş ancak hep bir erteleme ile sadece kitaplıkta süs olmuş o kitaplar... Şimdi başladım iki yıl önce heyecanla aldığım kitapları okumaya... İki yıl ne kadar çabuk geçmiş aslında... Kitabın arasına sıkışmış alış veriş fişleri çıkıyor karşıma, arada yemek fişleri de çıkıyor ve sonra o anlar geliyor aklıma...

Sonra başlıyor hayat... Hayat An'lardan oluşur... Sen ayları, günleri ya da yılları not al ancak senin hatırladığın tek şey o an'dır...

Hafta sonu kitaplığımı temizledim... Bir insana verilebilecek en güzel ceza bence kitaplık düzenlemesi olur... O kadar vakit aldı... o kadar çok şey toplanmış ve birikmiş... Düzelt düzelt, toparla, ne gereksiz eşyaları kitaplıkta yer edinmişim :)

Kitap kutularını da boşalttım... yirmi yıl önce belki de internet yok iken mektupların olduğu dönemler... O dönemlerdeki mektuplar düştü elime... açıp okuyamadım... belki de hepsi aklımda olduğu için okuyamadı…

Anlatacak Hikayelerim Bitmedi Henüz

Bir varmış bir yokmuşla başladı hikaye...
Hikayeler hep iyi başlar değil mi? Başlangıçlar hep güzel olur, çünkü başlamasına izin verdiğin andan itibaren umutlar sana güç verir. Sonra herşey sende biter... Bu da bir karar aşamasına gelir...
O yüzden bir var olur, ya da yok olur...
Hayat o kadar güzel ki, yaşam o kadar derin ve eşssiz ki... hiç birşey uzakta değil, uzak denilen kavram sadece haritada gördüğün mesafe...
Düşüncede bitiyor herşey, düşünce yakınlaştırdıysan, kararın da var oluyor akışında...
Hayatımın akışı artık maddi değil benim... Çünkü maddiyatı yakalamak için zaten çok çalıştım, bu süreç de sana farklında olmadan manevi hayatın değerini acısıyla tatlısıyla öğretiyor...
Doğa, aile, sevgi, bunların üçünü fark edebilmişsen eğer, hayat gördüğünden daha güzel...
Önce hikayeni seç....

bu yıl benim yılım...