4 Mayıs 2008 Pazar

Zaman

Yaşam ne kadar da hızlı akıp gidiyor farkında olmadan. Bu hıza ayak uydurmaya çalışmak bile yaşamda neleri geride bıraktığımızın en acı göstergesi.

Oysaki üzüntüler de sevinçler de hep aynı şekilde giriyor hayatımıza. Bunları şekillendirip, yorumlayan, az ya da çok yaşayan bizler değil miyiz? Nedensiz mutluluklarımız adına hırslarımız değil mi bize zaman kayıplarını yaşatan?
Peki bu halinle mutlu musun?
Bunu başarabilmek adına, yaşam kendini her daim bıraktığı yerden yeniliyor...

Hiç yorum yok:

İyki Annem!

Yüz yıl geçse de içim sızlıyor. İlk günkü gibi acım taze... Bundan tam 14 yıl önce bugün annem bize veda etti. Zaman herşeye ilaç deniyor...