4 Ocak 2010 Pazartesi

Ben İstanbul'a Aşığım!


Bir şehre aşık olmak... Bir şehre bağlanmak!
Ben İstanbul'a aşığım!

Doğduğum yerdir, ancak büyüdüğüm yer değildir İstanbul!
Hala bir yanı ile yabancı hissettiğim, yine de keşiflerimin devam ettiği ve heyecanımın bitmek bilmemesidir... Belki de bu yüzden aşığım İstanbul'a...

Her yaş-ımın ayrı güzelliğiyle sevdim ben İstanbul'u... Yaşadıklarım sayesinde resmi tamamlamaya çabalıyorum...Renklerin yaşanmışlıklarla daha belirginleşmesi gibi...

Bazen sisli görünür İstanbul, bazen yağmurlu, bazense güneşli...
Hafızamda yer etmiş bir fotoğraf karesi var ki; işte o Boğazın eşsiz manzarasıdır, her daim güzelliğin doruğunda görünen...

İstanbul karmaşık, İstanbul acımazsız, İstanbul sessiz, İstanbul özgür, İstanbul bitmeyecek bir sürgün belki de...

İstanbul mavi tonlarında gülümser, hayalimin rengi mavide gizli olan bakışlarda... Gözlerimi kapasam renkler mavi, renkler büyülü...

Buram buram tarih kokar, buram buram aşk kokar İstanbul! İlk aşıkm İstanbul'da, unutmak istediklerim de İstanbul'da... Bildiğim de İstanbul'da...

Canım Annem İstanbul'a gözlerini yumdu... Arkadaşlıklarım, sevgilerim, umutlarım, çoşkularım hepsi İstanbul'da...

İstanbul'da başlar gün, sonra devam eder durmamacasına...
Hafta içi sakindir, hafta sonu en muzip hallerini yaşar...
Her sokak bir keşif, her yapı bir tarih kokar...

İstanbul'da kaybolmak... İstanbul'da kaybolmayı istemek...
Asil, cazibeli, gizemli....

Hiç yorum yok:

İyki Annem!

Yüz yıl geçse de içim sızlıyor. İlk günkü gibi acım taze... Bundan tam 14 yıl önce bugün annem bize veda etti. Zaman herşeye ilaç deniyor...